Op 1 december 2024 ging ik de ring in; de eerste en laatste keer, zo verwacht ik. Dit was het einde van een programma van 3 maanden, waar ik een stuk meer uithaalde dan vooraf verwacht.
In september, oktober en november trainde we met een leuke groep minimaal 4x per week; een prachtige manier om je grenzen flink te verleggen, zowel fysiek als mentaal. Dat lukte zeker. Achteraf zie ik de 3 maanden dan ook echt als hoogtepunt, niet per se het gevecht – al had dat ook met de afloop te maken.
Dit was uiteindelijk dan ook een mooi voorbeeld van hoe je mindset allesbepalend is in de vraag of je een doel bereikt of niet. Ben je bereidt om écht te vechten voor het doel, wil je het oprecht graag bereiken, is een mooie vraag om zo’n reis mee te starten.
Het eerste wapenfeit op mentaal vlak was iets wat ik mezelf eigenlijk direct meegaf, begin september. ‘’Zorg ervoor dat je van het hele traject geniet’’. Het is namelijk zo makkelijk om dat te vergeten je alleen maar te focussen op dat einddoel (het moment in de ring). Ik heb eerder in m’n leven echter ook wel mee mogen maken hoe razendsnel die nieuwe status (ik heb in de ring gestaan) wendt, dat het geluksmoment dan ook relatief snel weg is. Het is m.i. dan ook heel erg zonde om je alleen maar daar op te focussen en niet te kunnen genieten van de reis ernaar toe.
Waarom startte ik dit avontuur überhaupt?
Ik ben het type persoon dat zich volledig inzet als ik me ergens toe verbind, en deze uitdaging was daarop geen uitzondering. Het idee om twaalf weken lang te boksen, zonder alcohol en met een gedisciplineerde levensstijl, sprak mij zeer aan. Het ging niet alleen om de fysieke uitdaging; ik was ook benieuwd hoe het mentale aspect zich tijdens zo’n intensief traject zou ontwikkelen.
Drie maanden lang vier keer per week trainen zou zeker invloed hebben op mijn dagelijkse routine. De groep waarmee ik in Amsterdam trainde bestond uit 18 mensen, maar op de dag van het gevecht zouden er meer dan 200 vechters uit het hele land komen opdagen. Elke vechter zou worden gekoppeld op basis van gewicht en ervaring, waardoor het zowel eerlijk als competitief zou zijn. Althans, zo was het ons verteld.
De trainingen
Vanaf het begin maakte onze trainer Mo, een ervaren vechter, duidelijk dat we onze slechte gewoontes moesten afleren. Hij zei iets dat me bijbleef: “De meesten van jullie hebben gewoontes opgebouwd met boksen. Laten we die gewoontes overboord gooien en bij de basis beginnen. Zo ontwikkel je een winnende stijl.” De meeste hadden namelijk wel wat ervaring, iets dat voor mij ook gold.
Dit raakte me diep. Het is vergelijkbaar met het bedrijfsleven: soms zijn de routines en gewoontes die we hebben opgebouwd niet voldoende om te excelleren. Soms moet je dingen terugbrengen tot hun kern en de basis opnieuw opbouwen. Zo ontstaat duurzame groei, zowel in de ring als in het bedrijfsleven. Ook in de trainingen time management die ik geef, merk ik dat het zeker niet simpel is om bepaalde gewoontes los te laten.
Na 4 weken training
Weer een trainingssessie achter de rug, en deze was bijzonder zwaar. We waren allemaal uitgeput, maar Mo dwong ons om nog harder te werken. Na een slopende training moesten we in een rij gaan staan en push-ups doen, met als voorwaarde dat niemand met de knieën de grond mocht raken. Als één persoon faalde, moest de hele groep opnieuw beginnen. Bij de zesde poging lukte het ons eindelijk.
De les was duidelijk: het is een mentaal spel. We hadden allemaal vanaf het begin de fysieke capaciteiten om het te doen, maar onze geest moest worden gepusht om het te geloven. Dit is een les die ook vaak in het echte leven voorkomt. Hoe graag wil je iets? Ben je bereid om in te leveren, om vervolgens 3 stappen voorwaarts te kunnen zetten. Niet voor niets vindt groei plaats buiten de comfort zone.
Een gebeurtenis die ook interessant was, gebeurde een paar dagen later. Tijdens een training in het Amsterdamse Bos, waar cardio en fysieke oefeningen werden gecombineerd, was het zo dat een aantal mensen het qua hardlopen niet konden bijbenen. Ik liet me zakken in de groep om mee te lopen met de iets langzamere, terwijl ik hen probeerde op te beuren. Toen we eindelijk terug waren bij de groep, kreeg ik een antwoord wat ik totaal niet had verwacht. Mo sprak voor de groep en zei: “In de ring is er niemand die je fysiek kan ondersteunen. Je staat er helemaal alleen voor.” In andere woorden, ik moest me op mezelf focussen en zij moesten zorgen dat ze zichzelf konden redden.
In de eerste maand concentreerden we ons op verdediging en conditie. In de tweede maand kwam er meer sparren bij, en in de derde maand werd het mentale aspect onze belangrijkste focus. Bij elke sessie werden we eraan herinnerd dat fysiek uithoudingsvermogen niet genoeg was; mentale weerbaarheid was de sleutel tot blijvend succes.
Nog een les die ik me nooit zal vergeten vond plaats na een week of 7. Op een avond gingen we sparren en richting het einde deden we dit in tweetallen voor de ogen van de rest van de groep. Bij het verdedigen liep ik – als automatisme – naar achter met m’n handen van m’n hoofd af; rijp voor de slacht. Mo liet iedereen een cirkel om mij heen vormen en de boksers kwamen 1 voor 1 op mij af. Ik moest doorgaan tot ik verdedigde zoals het hoorde. Deze marteling heeft 17 (!!) minuten geduurd, voordat ik eindelijk mentaal iets opzij zette en de verdediging op orde had en van me af begon te vechten. Dit was een heel zwaar moment, waar achteraf het kwartje wel is gevallen.
Slapeloze nacht!
Na weken van intensieve training kreeg ik het nieuws waar ik op had gewacht: ik zou eindelijk te weten komen wie mijn tegenstander was. Toen ik zijn foto zag, schrok ik. Deze man zag er ietwat intimiderend uit en het was duidelijk dat hij enige ervaring had. Ik twijfelde even. Ik dacht dat ik me had aangemeld om tegen iemand van een vergelijkbaar niveau te vechten, maar het voelde alsof ik was gekoppeld aan iemand die veel verder was. De wonderen zijn echter de wereld niet uit dus wie weet… Maar geen fijn gevoel.
Die nacht kon ik toch maar moeilijk de slaap vatten. Leuk al m’n reguliere tips zoals gedachten etc. van je af schrijven, dat werkte nu echt even niet.
Een week later kwam ik erachter dat ik toch tegen iemand anders zou gaan vechten, iemand uit mijn eigen groep, een Franse vechter genaamd Loic. Hij en ik hadden veel samen getraind, wat het een interessante wedstrijd zou maken. Ik had het voordeel in gewicht en stootkracht, terwijl hij sneller was. Het zou een uitdagend gevecht worden, maar ik had er alle vertrouwen in dat we er een mooi gevecht van zouden maken.
Nog een plotwending! Wéér een andere tegenstander.
Wat een ongelooflijke ervaring! De energie op de dag van het gevecht was anders dan ik ooit eerder had gevoeld. Omringd door een mooie groep vrienden en de andere vechters van mijn gym was ik de eerste die aan de beurt was. De sfeer kan ik niet onder woorden brengen. Zoiets had ik nog nooit eerder meegemaakt. Ik voelde me rustig – gek genoeg – misschien wel te rustig. Met een missie stapte ik de kooi in.
In de aanloop naar het gevecht had ik veel verschillende scenario’s in mijn hoofd afgespeeld. Maar ironisch genoeg was het scenario dat zich uiteindelijk ontvouwde het scenario waar ik me niet volledig op had voorbereid, terwijl dat waarschijnlijk het meest waarschijnlijke scenario was.
Het gevecht
Vanaf de eerste seconde werd duidelijk dat hij veel meer power en agressie op de mat legde, ik werd letterlijk overdonderd. Naast dat hij echt een stuk meer ervaring had (met trainen) dan ik, klapte hij er sowieso gewoon een stuk beter op dan ik. Hij leek beter voorbereid dan ik, en ondanks alle uren training merkte ik dat ik terugviel in oude gewoontes en moeite had om m’n dekking op orde te hebben. Uiteindelijk ging ik in de eerste ronde 2x neer (ik raakte uit balans, omdat ik overdonderd werd door zijn power), waarna de scheids helaas een einde maakte aan het gevecht. Ik had prima door gekund, dit zijn echter de regels – en hij had anders ook wel gewonnen.
De les die ik hieruit heb geleerd, is dat hoe hard je ook traint en je voorbereidt, wanneer de druk hoog is, je vervalt in je comfortzone. Gefocust blijven en je aan het plan houden wanneer dingen niet gaan zoals verwacht, is de echte uitdaging.
Geen spijt! No regret.
Onze trainer had ons voor het gevecht herinnerd: “Geef alles wat je hebt en zorg ervoor dat je geen spijt hebt.” En hoewel een deel van mij zou willen dat ik terug kon gaan en opnieuw kon vechten met een andere aanpak, ben ik ook ontzettend trots op wat ik heb gedaan. Het gaat niet alleen om winnen; het gaat om de moed hebben om een uitdaging aan te gaan en jezelf voorbij je grenzen te duwen, zowel fysiek als mentaal.
Wat me het meest is bijgebleven van deze hele ervaring, is het respect dat alle vechters voor elkaar hadden. Het ging niet alleen om het gevecht zelf, maar ook om wederzijds respect, kameraadschap en elkaar steunen. Of ze nu wonnen of verloren, alle vechters stonden achter elkaar, en dat is iets wat me nog lang bij zal blijven.
Het evenement was enorm, met verschillende titelgevechten, deelnemers die vanuit Spanje waren overgevlogen en een enthousiast publiek van ongeveer 2000 mensen. Het was een onvergetelijke dag, vol lessen die ik nooit had verwacht te leren.
Een andere les die ik heb geleerd, is dat je soms wint en soms leert. In dit geval was het leren veel belangrijker dan het resultaat. Het klinkt cliché, maar het is zeker waar.
Als ik terugkijk op deze reis van drie maanden, zie ik hoeveel ik ben gegroeid, niet alleen als bokser, maar ook als persoon. Deze ervaring heeft me waardevolle lessen geleerd over mindset, veerkracht en trouw blijven aan het proces, zowel in de ring als in het leven.
